زمینه و هدف: تزریق خون اتولوگ از طریق افزایش ظرفیت حمل اکسیژن و تعداد گلبول ­های قرمز، عملکرد ورزشکاران را افزایش می ­دهد و پر­چالش ­ترین روش دوپینگ در زمینه تشخیص در سال ­های اخیر است. هدف از این مطالعه، بررسی روش ­ها و بیومارکر­هایی است که تا کنون برای تشخیص آن ارائه شده است.
روش بررسی: در این مقاله مروری، مقالات با کلمات کلیدی تشخیص تزریق خون اتولوگ، دوپینگ خون اتولوگ در پایگاه داده Pubmed، google scholar بررسی گردید.
یافته ها: در تشخیص دوپینگ خون، روش­ ها و بیومارکرهای مختلفی معرفی شده است که می ­توانند تا حدودی تزریق خون اتولوگ را نشان دهند مانند: الکتروفورز موئینه، آهن، هپسیدین، دی (۲- اتیل­ هگزیل) فتالات (DEHP)، میکرو RNA ها، جرم تام هموگلوبین (tHb) و پاسپورت بیولوژیکی ورزشکار (ABP).
نتیجه گیری: بر خلاف روش های دوپینگ انتقال خون همولوگ و محرک­ های اریتروپویتیک، درحال حاضر هیچ روش مستقیمی برای تشخیص دوپینگ از طریق انتقال خون اتولوگ وجود ندارد. دریافت (تزریق) خون در حال حاضر با متغیر­های هماتولوژیک فردی از طریق فرآیند پاسپورت بیولوژیکی ورزشی بررسی می­ گردد و این کار نیاز به اصلاح بیشتری دارد. بیومارکر­های غیر مستقیم اضافی می ­توانند حساسیت و ویژگی روش را افزایش دهند.